مراقبت از زخم های مزمن

"مراقبت از زخم های مزمن"

نوشته شده توسط: مدير سايت | مقالات | بازدید: 489 |

  


زخم های مزمن مرگ و میر زیادی به دنبال دارند و برای درمان نیازمند هزینه‌های فراوانی هستند.از سال 1997 ، هیچ درمانی برای درمان زخم های مزمن، به تاییدیه FDA نرسیده است. مطالعات و تحقیقات قبلی روی حیوانات انجام می‌شد که اجرای آن روی انسان‌ها با محدودیت مواجه بود. هنوز تشخیص راه‌های جدیدی برای درمان زخم های مزمن با هزینه‌های بالا و تاییدیه ی FDA دست و پنجه نرم می کنند.
ترمیم زخم، یک فرآیند پیچیده است. درمان زخم برای حفظ پوست و جلوگیری از آسیب های بیشتر، از جمله عفونت و ورود میکروب بسیار مهم است. علاوه بر این زخم های مزمن بیمار را در معرض ناراحتی و استرس فراوانی قرار می دهند.
درمان یک زخم سطحی به عوامل زیادی بستگی دارند تا همه دست به دست هم دهند و بهبودی صورت گیرد. این عوامل میتواند شامل موارد فیزیولوژی بدن فرد می‌شود تا پانسمان مناسب برای درمان، برداشتن موانع بهبودی از جمله بر طرف کردن عفونت و هیپوکسی.
حتی اگر موفق به درمان زخم مزمن شویم، باز هم بافت زخم هرگز نمی تواند به قدرت قبل از آسیب دیدگی خود برسد.
 

ترمیم زخم

زمانی که زخم ایجاد می شود ساختار طبیعی پوست باز می شود و و مانع عملکرد درست پوست می شود. در دوران ترمیم زخم، موارد زیادی در محل زخم فعال می شوند تا مواد خارجی را تمیز کنند.
در این هنگام نیاز به سلول های مختلف التهابی، کموکین ها، سیتوکین ها، مولکول های ماتریس و مواد مغذی به محل زخم افزایش پیدا می‌کند و متابولیسم بالا می رود.
در این حالت حتی پس از بهبود هم زخم هرگز نخواهد به مقاومت کششی که قبل از ایجاد زخم داشته است برسد. ولی می تواند تنها به ۷۰ درصد آن دست پیدا کند.
 

سه مرحله اصلی بهبود زخم


مرحله التهابی : این مرحله، از زمان آسیب دیدگی آغاز می شود و تا چهار روز ادامه دارد.

مرحله تکثیر : این مرحله حدود سه روز پس از آسیب آغاز می شود و با مرحله التهابی همپوشانی دارد.

مرحله بازسازی: این مرحله می تواند به مدت شش ماه تا یک سال پس از آسیب ادامه یابد.
 
از موارد دیگر مؤثر در بهبود زخم،رسیدن مواد مغذی است که می توان به ویتامین های A و C اشاره کرد. تعادل بین مواد مغذی باید در نظر گرفته شود ویتامین E به عنوان یک آنتی اکسیدان مهم، ثابت کرده است در بهبود زخم بعد کلاژن سازی بسیار موثر است. برای گرفتن یک نتیجه خوب در بهبود مناسب، باید تعادل بین مواد مغذی حفظ شود.
یکی از مهمترین عناصر در ترمیم زخم، رسیدن اکسیژن به سیتوکین های متعدد سلول‌های قابل تکثیر
است. میزان اکسیژن بافتی حداقل باید به ۲۰ میلیمتر جیوه برسد.

در صورت عدم نرسیدن اکسیژن بقایای نکروز محل بسیار مناسبی می شوند برای رشد باکتریها و میکرو ارگانیسم ها، و در نتیجه سیستم ایمنی بدن به سختی می‌تواند با میکروب ها مقابله کند.
مواد مغذی در بهبود زخم بسیار مهم است از مهمترین موادی که باید به مصرف برسد پروتئین است.
برای مثال زخم های فشار، با مصرف پروتئین احتمال بهبودی بیشتری داشته باشند.
در آخر همه چیز به ماهیت زخم بر می گردد اندازه و نوع زخم…


زخم مزمن زمانی ایجاد می‌شود که عوامل پاتولوژیکی مانند بیماری زمینه ای وارد عمل می‌شود و زخم مزمن ایجاد می‌شود.
این زخم زمانی ایجاد می‌شود که روند بهبودی، از مسیر طبیعی خود منحرف شود و کمی بعد کل روند بهبودی متوقف خواهند شد.
 

عوامل اصلی شامل:

 
  • مشکل در تامین خون، یعنی بیماری های عروقی محیطی
  • عملکرد ایمنی بدن، مانند سرکوب سیستم ایمنی و نقص ایمنی
  • سیستم ایمنی بدنو بیماری های متابولیک، مانند دیابت
  • درمان هایی که مستقیماً با بافت بدن در ارتباط هستند، مانند پرتو درمانی
 
 

عوامل خارجی شامل:

  • فشار
  • دما
  • رطوبت دائمی
 
از شایع‌ترین چالش‌هایی که در درمان زخم وجود دارد عفونت زخم است.
به همین دلیل تشخیص زخم آلوده در اولین مرحله بسیار مهم است.
 
 

مراقبت از زخم و پانسمان آن در مرکز نیلسار

 
مراقبت از زخم برای جلوگیری از پیشرفت کردن زخم مزمن و عوارض بیشتر، اهمیت زیادی دارد.
یکی از مهمترین موارد در مراقبت زخم نقش دبریدمان در درمان و محافظت از زخم است در واقعوظیفه ی آن حذف بافت مرده از زخم می باشد.
دبریدمان می‌تواند از طریق مکانیزم جراحی یا با استفاده از مواد آنزیمی انجام داد.
هدف از عمل دبریدمان این است که بقایای نکروز حذف شوند و فقط بافت سالمی که قادر به تکثیر سلول های گرانوله باشد، حفظ شود.
تعداد انجام عمل دبریدمان برای هر فرد متفاوت است و بستگی به نوع زخم دارد.
دبریدمان آنزیمی یا اتولیتیک در واقع خود فعال سازی آنزیمهای درونی است که در هنگام تخریب فیبرین تولید می شود.
این آنزیم ها در یک محیط زخم مرطوب تشکیل می‌شود و در برخی از انواع پانسمان های مناسب برای زخم دیده می شود.
تازگی استفاده از دبریدمان زیستی، با استفاده از لارو یا کرم، بر روی زخم دوباره محبوب شده است.

دبریدمان زیستی توانایی حذف ارگانیسم های بیماری زا و تکثیر فیبرو پلاست را دارد. یعنی هم به عنوان دبریدمان جراحی عمل می‌کند هم به یک نتیجه از دبریدمان آنزیمی دست پیدا می کند.
با این حال این موضوع، باز هم نیاز به مطالعات تحقیق و بررسی بیشتری دارد.
بسیاری از پانسمان های مراقبت از زخم برای محافظت در برابر عفونت، ترمیم زخم و کمک به روند بهبود ساخته شده است.
پانسمان ها، یک محیط مرطوب بهینه ایجاد می کنند که باعث فعال کردن فاکتورهای رشد میشود . علاوه بر این، میزان اپیتلیالیزاسیون را نیز افزایش می دهند.
استفاده از پانسمان مناسب به زخم بسیار مهم است برای مثال اگر از گاز استفاده شود ممکن است علاوه بر آسیب دیدگی بیشتر روند بهبود زخم را نیز کندتر کند.
از پانسمانهای مرطوب ، به عنوان یک پانسمان زخم با چسبندگی کم استفاده می شود. این پانسمان ها از نفوذ مایعات و میکروب ها جلوگیری می کنند و تنها اجازه عبور هوا و رطوبت را می دهند.
هیدروکلوئیدها و هیدروژل ها، مقدار مشخصی از ترشحات زخم را جذب می کنند اما یک محیط مرطوب برای زخم به وجود می آورند. هیدروکلوئیدها اجازه نفوذ هوا را نمی‌دهند
و برای کمک به افزایش رطوبت در زخم های خشک استفاده می شود.
پانسمان های آلژینات از جلبک دریایی تشکیل شده است و توانایی جذب مقدار زیادی مایعات را دارد.
به نظر می رسد استفاده از محصولات کلاژن روی زخم های مزمن، باعث فراهم کردن محیطی مناسب برای ترمیم زخم می‌شود و اثرات منفی مانند رادیکال های آزاد و پروتئازها را کاهش می دهد.

موارد مصرف اکسیژن هایپر باریک

 
هایپرباریک اکسیژن به این دلیل برای درمان زخم استفاده می شود که میزان فیبروپلاست را در زخم بالا می برد و سیستم ایمنی بدن را قوی تر میکند و رگ زایی را تقویت می کند.
هنوز ثابت نشده است که تاثیر موضعی اکسیژن، شامل چه عوارضی میتواند باشد. عوارض جانبی شناخته شده و قابل توجه شامل نزدیک بینی مسمومیت اکسیژن در مغز و در نتیجه تشنج هستند.
با این حال بررسی‌های انجام شده نشان می دهد، اکسیژن‌رسانی موضعی فقط قادر به افزایش سرعت بهبودی در زخم‌های پای دیابتی، با یک سال درمان بوده است. به نظر می رسد از این روش در حال حاضر فقط می توان در بهبود زخم های دیابتی استفاده کرد.
اما در آزمایشات ثابت شده است که می توان از اکسیژن هایپرباریک، به عنوان یک مکمل در کمک به بهبود زخم استفاده کرد.
لازم به ذکر است که در زخم های عفونی و نکروز منع مصرف اکسیژن هایپر باریک را داریم
 
در حال حاضر یک آزمایش بالینی نشان می دهد، طبق استاندارد مراقبت از زخم، می توان از قطع عضو بااستفاد ه از درمانهای مناسب در زخم های مزمن دیابتی جلوگیری کرد
 
.



 
ايميل :  
موبايل :  
آدرس :